Over Susanna
Het leven zie ik als een wonderbaarlijke reis naar binnen.
En de vraag wie ik ben heeft mij sinds mijn puberteit bezig gehouden. Op deze reis, de weg naar het zelf, heb ik ontdekt een zeer intuïtieve en gevoelige vrouw te zijn. Een onzekere vrouw ook, angstig en op zoek, van donker naar lichter is misschien de beste manier om de afgelopen 30 jaar van mijn leven te omschrijven.
Om mijn verhaal te beginnen kan ik zeggen dat ik een fijne jeugd heb gehad met een oudere en een jongere broer en liefhebbende ouders. Hoewel hun belevingswereld wel heel anders was dan de mijne. Mijn ouders zijn voornamelijk altijd zorgzaam en hardwerkend geweest en ik was een dromerig kind die het ene na het andere boek verslond. Eerst in mijn jongere jaren kinderboeken en later voornamelijk romannetjes waarin de hoofdrolspelers elkaar vonden en alles goed kwam. Vanaf het moment dat ik het ouderlijk huis verliet op mijn 23e om te gaan samenwonen, ben ik in mijn herinnering er niet meer in geslaagd nog een boek uit te lezen.
Ik bladerde vooruit, had er geen rust meer voor en sloeg hele stukken over. Het was nu overduidelijk mijn beurt om te zorgen en te werken. Bovenal was het tijd om mijn eigen verhaal te gaan leven. Ik had heel veel moeite met het combineren van een huishouden en fulltime job en door hetgeen ik van mezelf verlangde werd ik behoorlijk met mezelf geconfronteerd. Ik kreeg last van hartkloppingen, had veel stress en ontwikkelde wat dwanghandelingen. In 2003 dacht ik de oplossing te zoeken in het moederschap, een kind krijgen en niet meer fulltime werken zou mij vast goed doen. Ik was ook gelijk de eerste keer zwanger, er werd getrouwd en onze dochter werd in januari 2004 geboren. Dat was genieten, hoewel ik ook doodmoe was. Het huis moest gepoetst zijn en met de baby op de buik of in de kinderwagen ging ik gewoon lange wandelingen maken met de hond. Die ging voor en ik ging maar door. Rusten deed ik niet.
Na 9 maanden borstvoeding gegeven te hebben aan onze dochter, telde ik gelijk weer aan. In augustus het jaar erop moest ik bevallen van onze zoon en ik had inmiddels 1,5 dag werk gevonden op een kantoor, was daarnaast begonnen met een pedicure-opleiding en had een dreumes rondlopen. Misschien voor een ander allemaal goed te managen, maar ik ging vermoeid de bevalling tegemoet. Ik weet nu, het ouderschap is prachtig en iets wat ik nooit had/zou willen missen. Maar het is never nooit een oplossing voor wat dan ook. Het maakt juist dingen los. Mijn kinderen zijn mijn leermeesters, zeg ik wel eens en jawel na een periode kwam de onrust dus in alle hevigheid weer naar boven.
In het najaar van 2008, kinderen inmiddels peuter en kleuter, begon ik bewust met een zelfonderzoek. Mijn familie achtergrond en schoolrapporten pluisde ik uit, op zoek omdat ik zo worstelde met mezelf, het huishouden, organisatie en tijd. Daarnaast was ik erg geprikkeld, kon ik weinig hebben van mijn kinderen en had ik hormonale klachten. Ik was ervan overtuigd dat ik ADD moest hebben en bezocht een psychiater omdat ik de officiële diagnose ADD wenste. Dat zou mij duidelijkheid geven waarom ik was zoals ik was en me anders voelde dan anderen. Ik kreeg de diagnose echter niet. Ze wilden me wel de diagnose OCD geven, omdat ik inmiddels aardig wat controletics ontwikkeld had. Die diagnose wilde ik echter niet, ik hield wel alles in eigen handen. Mijn zoektocht ging dus verder……
In het najaar van 2011, net goed en wel verhuisd met het gezin, liep ik nog steeds op mijn tandvlees en voelde me depressief. Begin 2012 stuitte ik echter al surfend op het internet op het begrip HSP ofwel hooggevoeligheid en dat was een doorbraak. Ik wist gelijk dat dat het was wat ik zocht, wat mij kenmerkte. En die ontdekking die bewuste avond was dan ook een heel emotioneel moment. Een beetje thuiskomen al.
Ik maakte een afspraak bij een psychologenpraktijk voor hooggevoelige mensen en inmiddels had ik echt nood aan hulp. Ik blokkeerde als het ware van alle kanten. Op vrijdag 13 april 2012 kreeg ik die hulp van Jan Hermans. Hij werkt met energie en ik ervaarde een spirituele ontwaking. Dit was een levensveranderd moment en het maakte dan ook veel indruk op mij. Alsof een donkere wolk verdwenen was en de zon begon te schijnen. Ik begon helderder te zien en verbanden te leggen en ik was niet meer dezelfde vrouw als voorheen. Verandering werd dan ook in gang gezet en ik begon met een opleiding tot Zhineng Qigong docente. Na deze opleiding goed en wel afgerond te hebben een jaar later in 2013, kondigde de scheiding van mijn man en vader van onze kinderen na een relatie van 20 jaar zich aan.
Tien maanden later stond mijn vriend op de stoep. Iemand noemde hem een perfecte spiegel. Wij passen bij elkaar en vullen elkaar aan, maar schuwen zeker niet om elkaar te leren en de waarheid te zeggen. Inmiddels dit jaar alweer 7 jaar samen kan ik zeggen dat ook deze relatie ontzettend veel getriggerd en losgemaakt heeft in mij. Een levenspartner kies je niet zonder reden. Door mijn keuzes in de liefde ben ik geholpen om dieper thuis te kunnen komen in mezelf.
Afgelopen jaar, 2020, ben ik me ervan bewust geworden dat door de pijn en het verdriet die ik in mijn leven gevoeld heb mijn grootste trauma aangeraakt bleek te zijn. Dit trauma kwam aan het licht toen ik aan het klussen was in het nieuwe onderkomen voor mij en mijn kinderen.
Na een jaar proef-samenwonen met vriendlief en 5 pubers stond ik op het punt weer alleen verder te gaan met mijn dochter en zoon. In een eigen huis, maar wel in dezelfde straat. De relatie niet verloren, maar de droom samen een gezin te vormen onder één dak, die moest ik voorlopig laten gaan. Terwijl we nog inwoonden bij mijn vriend viel ik, brak ik het kopje van mijn spaakbeen en bij controle in het ziekenhuis werd voor het maken van een ponsplaatje gevraagd of ik er één van een tweeling of een meerling was.
Die val bleek dus niet voor niets te zijn geweest. Want door deze ene vraag was er iets in werking gebracht in mij. Diezelfde avond heb ik mijn moeder geappt of het zo zou kunnen zijn dat ik aanvankelijk één van een tweeling was. Dat zal niet, was de reactie die ik terug kreeg via Whats-app. Maar de volgende dag aan de koffie met mijn ouders, die de grootste klussers waren in het nieuwe huis, bracht mijn moeder het nog eens op. Ze vertelde dat toen ze 16 weken zwanger was ze groter was in de omvang dan normaal en ze destijds, in 1975, naar het ziekenhuis had gemoeten om te kijken of het er toch geen twee waren. Dat bleek niet (meer) zo te zijn. Ze had gewoon veel vruchtwater. Verder ben ik in stuitligging geboren. Dit zijn twee fysieke kenmerken, de omvang van de moeder en een bevalling in stuitligging, van het ‘alleengeboren tweeling’ zijn.
Ik kwam er dus achter dat dit een bestaand syndroom is om het zomaar even te benoemen. In het Engels Vanishing Twin Syndrome (VTS) of Womb Twin Survivor (WTS) genoemd. Onderzoeken hebben aangetoond dat ongeveer 10 procent van de mensen is begonnen als een meerling waarvan er één of meerdere vruchtjes of embryo’s al vroeg in de zwangerschap zijn overleden in de buik. Je kunt dus zeggen dat 1 op de 10 mensen een alleengeboren twee- of meerling is.
Het verlies van je tweelinghelft in de baarmoeder heeft zowel lichamelijke als mentale en psychische gevolgen. Het is een verlies dat op een complexe, onbewuste manier doorwerkt in je hele leven.
Zodra je weet dat dit op jou van toepassing is heb je de mogelijkheid om de gevolgen van dit verlies alsnog te verwerken. Door dit verlies, met alles wat er bij hoort, in de ogen te kijken geef je jezelf toestemming om (eindelijk) te rouwen. Feitelijk ben je met de dood geconfronteerd geweest nog voordat je geboren was. Daar had je je eerste trauma al te pakken. Dit moet een plekje krijgen opdat je zoeken, mijn zoeken, tot rust komt en er uiteindelijk toestemming komt vanuit jezelf om volledig te aarden in je lichaam en je je leven ten volle mag gaan beleven.
En gerouwd heb ik. Op 13 september 2020 verhuisde ik met de kinderen uit de woning van mijn vriend en het voelde als ware het een tweede scheiding. De pijn van het verlies van mijn overleden tweelinghelft werd volop aangeraakt door het afscheid van het dagelijkse samenzijn met mijn partner. Een scheiding die ik aanvankelijk niet gewild had.
Er kwam dan ook enorm veel verdriet vrij.
Op 30 september ben ik toen bij een praktijk geweest om duidelijkheid te krijgen omtrent het alleengeboren tweeling zijn, hoewel ik intuïtief al wist dat het zo was.
Het was hetzelfde als met de ontdekking in 2012 toen ik erachter kwam hooggevoelig te zijn. Het voelt als een punt in je zoektocht waar je op weten en waarheid bent uitgekomen. Toch wilde ik het ook graag bevestigd hebben. Hooggevoeligheid hangt overigens ook samen met een ‘Womb Twin Survivor’ ofwel een alleengeboren tweeling zijn.
Charlotte, van de gelijknamige praktijk in Wijchen waar ik ben geweest, werkt met de biotensor die via trillingen antwoorden krijgt vanuit je onderbewustzijn. En ze werkt met poppetjes als in een familie-opstelling. De volgende antwoorden kwamen boven water. Onderstaande heeft Charlotte nog aan mij op de mail gezet.
We kwamen erop uit dat je inderdaad een alleengeboren tweeling was, en dat er een miskraam lijkt te zijn geweest voor jouw oudste broer.
In de 12e week van de zwangerschap is jouw tweelinghelft overleden.
In de 34e week ben je je dit bewust geworden.
Daar ben je gaan twijfelen aan jezelf en over de verantwoordelijkheid die je hebt gehad in het overlijden van jouw tweeling. Ook is er een emotie ontstaan van op je hoede zijn en teveel denken.
Deze hebben we los mogen koppelen.
Daarnaast kwamen we erop uit dat je 2x een leven leefde en 2x een lot, deze hebben we teruggegeven aan je tweeling.
Als laatste mocht ook het zieltje van jouw tweeling terug naar de wolk en loskomen van jouw lichaam.
Ik heb me toch een partij zitten huilen daar. Het bleek dat het zieltje van mijn overleden tweelingzusje nog bij mij was. Zij zat vast aan mijn lichaam en kon daardoor niet over naar het licht. Het is heel verwarrend als je iemand bij je draagt, waar je geen weet van hebt, die naar het licht wil. Het is dan ook heel begrijpelijk, dat ik zelf niet kon aarden in mijn leven. Mijn linkeroog hing altijd wat naar beneden als ik moe was of niet lekker in mijn vel zat en de laatste dagen voordat ik de afspraak had bij Charlotte werd dat steeds erger. Ik dacht nog, dat oog is niet goed, dat klopt niet. Maar bij de afspraak met Charlotte heeft ze het zieltje van mijn zusje losgekoppeld van mijn lichaam en overgeheveld naar de andere kant.
Zoals Charlotte mooi zei; ‘Ze zit nu op een wolk, je hebt er nu een beschermengel bij.’ Terwijl dit in haar praktijk plaatsvond en ze mijn zusje overhevelde begonnen mijn oogleden enorm te trillen. Dat gebeurt soms bij een emotionele ‘release’, het betekend dat er iets vrijgegeven wordt. Bizar, je hebt je altijd alleen gevoeld en was op zoek, maar wist niet waarnaar.
En vervolgens blijkt je tweelinghelft al die tijd gewoon bij je geweest te zijn. Maar dan moet je gelijk ook weer afscheid nemen. Het was heftig. Maar meteen erna, vond ik het meest opvallende, stond mijn linkeroog weer goed. Ook al ben ik nu moe, het hangt niet meer. Voor mij de betekenis dat mijn zusje al die tijd meekeek maar ook moe was van vastzitten in mij en dat ik moe was van een dubbel leven leiden, waarbij ik mezelf ook deels was kwijtgeraakt. Altijd haast, nooit geen tijd. Een onrustige zoektocht die niet te begrijpen was.
Dit speelde zich dus af in september 2020 en ik ben soms nog verdrietig, maar vind mijn weg.
Vandaag zitten we alweer begin februari 2021 en dit is dus mijn verhaal. Mijn trauma, wat ik 45 jaar lang bij me gedragen heb en wat nu aan het licht gekomen is en geheeld mag worden. Zelfheling houdt niet op, het gaat door tot het licht volledig bij je binnenkomt.
Om mijn lange verhaal kort te maken, de reis naar binnen is de meest waardevolle. Het is de hernieuwde verbinding met de oorsprong, de bron van licht en het vinden van je ware zelf. Ik heb veel jaartallen gebruikt in dit verhaal, omdat het ook een beetje mijn dagboekverhaal is geworden en dus een overzicht van mijn persoonlijke reis.
Voor meer informatie over het onderwerp, ’de verloren tweelinghelft’, verwijs ik naar het boek van Alfred en Bettina Austermann: ‘Het drama in de moederschoot’.
Tevens verwijs ik naar de bron waar ik de foto’s met de tweelingmeisjes erop van heb gebruikt. Dat is de website www.alleengeborentweelingen.nl en naar de website www.stichtingatn.nl, welke zich bezighouden met het breder bekend maken van het fenomeen alleengeboren twee- en meerlingen.
Alleengeboren tweelingen missen onbewust hun tweelinghelft en voelen zich vaak eenzaam en onbegrepen.

Wat ik vanuit mijn ervaring, kennis en weten voor jou kan betekenen.
Wat Holistic Pulsing voor mij betekend, is om degene die op de behandeltafel voor mij ligt op een zachte en helende wijze aan te mogen raken en in beweging brengen opdat de pijn die aanwezig is, dit kan zowel lichamelijk als geestelijk zijn, gevoeld en vrijgegeven mag worden.
Ziekten en pijn, in meer of mindere mate, zijn vaak uitingen van trauma’s of blokkades welke je hebt opgebouwd in je leven. Deze draag je met je mee als herinnering en zijn als dusdanig opgeslagen in je lichaam. Door bepaalde gebeurtenissen op een later moment in je leven kun je de angst en stress die hieraan ten grondslag liggen opnieuw ervaren. De pijn of het verdriet wordt als het ware opnieuw geactiveerd.
Er ontstaan klachten en/of je lichaam zet zich vast. Je kunt ook psychisch druk ervaren, zorgen of angst hebben om iets of iemand te verliezen of om zelf afgewezen te worden. Onbegrepen en niet gezien of gehoord.
Trauma’s tasten het vertrouwen in je medemensen of in het leven aan en je bent niet meer in evenwicht. Er zijn blokkades ontstaan en het stroomt niet meer goed door in jou. Je zit niet meer lekker in je vel.
Holistic Pulsing is een methode om de stroming van water, vloeistoffen en energie in je lichaam te herstellen en je zelfhelende vermogen te activeren. Je krijgt meer inzicht op wat er speelt binnen in jou en waarom bepaalde klachten of situaties telkens terug komen.
Een Holistic Pulsing behandeling kan ook prima voor zomaar een keertje ter ontspanning als verwenmomentje voor jezelf. Maar indien je met een gerichte hulpvraag komt is het aan te bevelen om zeker 3 tot 7 keer behandeld te worden met telkens circa 1 à 2 weken ertussen.
Op deze manier werken we eraan om dat wat herinnerd mag worden aan het licht te brengen, op te lossen en een plekje te geven, opdat je bewuster en weer iets lichter in het leven kunt staan.
De volledige opleiding Holistic Pulsing heb ik doorlopen bij de academie voor Holistic Pulsing De Vrije Stroom te Oisterwijk. Ik heb alle 4 de niveaus doorlopen en mijn diploma behaald in juni 2018.
In mijn werk met mensen ben ik vooral heel oplossingsgericht ingesteld. Ik ben een liefdevol en zacht iemand. Soms kan ik ook rake dingen zeggen, maar altijd vanuit de intentie om op te lossen wat stagneert in de ander en deze belemmert om zijn/haar ware zelf te zijn. Er is moed voor nodig om jezelf waarlijk in de ogen te kijken en uit je comfortzone te stappen. Maar als je je persoonlijke situatie, welzijn en gezondheid wilt veranderen, dan wil ik jou daar graag in ondersteunen.
Holistic Pulsing is een holistische behandelmethode. Op de webpagina, ’Holistic Pulsing’ vind je in welke situaties het goed toegepast kan worden. Vanuit balans werken reguliere en alternatieve geneeskunde samen. Mochten er diepgaande medische klachten zijn, dan wordt er streng aangeraden een (huis)arts te bezoeken.
Zhineng Qigong heeft eveneens als doel om jezelf zuiver te houden en blokkades op te lossen. Het voordeel is dat je de lichaamsoefeningen, na deze goed aangeleerd te hebben, thuis kunt uitvoeren. Het is ook een hele mooie combinatie om de Holistic Pulsing behandeling te versterken wanneer je thuis aan de slag gaat met Zhineng Qigong. Wanneer je de basisoefening, de Lift Qi up and Pour Qi down methode, goed onder de knie hebt kan je in je eigen tempo ten alle tijden aan je fysieke en mentale gezondheid werken. Zie voor meer informatie de webpagina ‘Zhineng Qigong’.
Tot slot een woord van dank aan:
In het bijzonder aan mijn tweelingzusje en aan mijn vriend, omdat ik door hen op mezelf teruggeworpen werd. Een leerproces dat ik mijn eigen unieke zelf mag zijn. Dat ze me niet loslaten, maar de mogelijkheid bieden in mijn eigen kracht te gaan staan.
Mijn kinderen die beiden hooggevoelig zijn. En daarnaast uiteraard ook gewoon puber, wat mij stevig met beide benen op de grond houdt. Het moederschap ervaar ik als zeer uitdagend en leerzaam. Met hen begon het balletje voor mij pas echt te rollen. Ik ervaar mijn gezin dan ook als een geschenk en we zijn nu aanbeland in de fase dat ik ze meer hun eigen weg mag laten gaan.
En alle dank aan mijn lieve ouders waar ik altijd op terug heb kunnen vallen en nog en die er altijd voor mij zijn.
Verder voel ik mij erg geïnspireerd en verbonden met de energie van het goddelijke vrouwelijke, ofwel de moedergodin, en de energie van Lao Zi. Het boek van de Tao en de innerlijke kracht (Daodejing) van de legendarische Chinese wijsgeer is een inspirerend boek met 81 korte verzen over ‘de weg’ en ‘de kracht’.
‘At the center of your being you have the answer; you know who you are and you know what you want.’
– Lao Zi –
Vitamine B12 tekort, al eens van gehoord?
Misschien wel de vergeten ziekte van deze tijd. Veel chronische klachten en symptomen zoals extreme vermoeidheid, gewrichtsklachten, een slecht geheugen tot en met autisme, MS, dementie en depressie worden genoemd in verband met een vitamine B12 tekort. Vitamine B12 is essentieel voor de energiehuishouding van ons lichaam, zorgt voor een optimaal werkend immuunsysteem en voor het goed functioneren van hersenen en zenuwstelsel. Helaas wordt vitamine B12 door ontelbare mensen, van jong tot oud, niet goed opgenomen in het lichaam en ondervinden zij hier lichamelijke en psychische gevolgen van. Voor meer info over vitamine B12 tekort klik hier.
Susanna Maria Roefs
Bel
Adres
De Schepen 11
5688 VM Oirschot